.

Απόψεις

«ΣΤΡΙΜΩΓΜΕΝΟΙ» ΟΙ ΝΕΟΙ

neoi_kafeteries

Σε αδιέξοδο φαίνεται ότι βρίσκονται και οι νέοι της περιοχής μας. Πολλά είναι τα νέα παιδιά που δεν έχουν δουλειά και αναρωτιούνται ποιο είναι το μέλλον τους έτσι όπως «έχουν καταντήσει την Ελλάδα» μας είπαν. Ακόμη αισθάνονται άσχημα που δεν έχουν δουλειά και επιβαρύνουν τον οικογενειακό προϋπολογισμό αλλά δεν ξέρουν που να απευθυνθούν και τι να κάνουν. Νέοι με όρεξη για δουλειά, με πτυχία, με ξένες γλώσσες.. Μιλάμε καθημερινά μαζί τους και μας λένε «εσείς κουτσά στραβά ένα μισθό έχετε… εμείς τι να κάνουμε;». Και έχουν δίκιο. Και ίσως εύκολα λέμε είναι γεμάτες οι καφετέριες… Και τι να κάνουν άραγε αυτά τα παιδιά; Που να πάνε; Δεν είναι κακό που με 2 ευρώ πίνουν έναν καφέ… Ψάχνουν ακόμη και για ένα μεροκάματο οπουδήποτε.

Στην Έδεσσα δουλειές δεν υπάρχουν. Οικοδομές δεν σηκώνονται, εργοστάσια δεν υπάρχουν, θάλασσα δεν έχουμε… και τα λίγα μαγαζιά που υπάρχουν κρατιούνται όπως όπως για να μην κλείσουν…

Πολλά παιδιά μας λένε ότι ψάχνονται για να φύγουν στο εξωτερικό άλλα για σπουδές άλλα για οποιαδήποτε δουλειά…

Καλό είναι να είμαστε κοντά στα παιδιά μας και να προσπαθούμε κάθε μέρα για το μέλλον τους γιατί ίσως είμαστε και εμείς υπεύθυνοι για τη σημερινή κατάσταση, υπό την έννοια ότι ψηφίζαμε άκριτα τόσα χρόνια, όλους αυτούς που σήμερα είναι μεγάλοι και τρανοί και που με τη ψήφο τους καθορίζουν τις τύχες μας και το μέλλον των παιδιών μας.

«ΤΟΥ ΛΕΟΝΤΟΣ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΤΑ ΙΝΧΗ ΤΟΥ ΖΗΤΕΙΣ;»

nikolaidhs_megali

 

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΑΥΤΟΙ βαρέθηκαν να τα δηλώνουν κι εμείς να τα διαβάζουμε. Αυτά που θέλουν, όσα γουστάρουν. Μια φορά το χρόνο-τώρα στο διαδίκτυο. Άλλοτε κρυφά, τώρα φανερά, ωστόσο, υπολογισμένα. Απ’ το 2009 για μικρότερους κραδασμούς και βλέπουμε. Μια στιγμή οργής κι ύστερα λήθη και ανοχή. Με την πηγή των εισοδημάτων τους άγνωστη στο χώρο και το χρόνο. Με διαδρομές του χρήματος κάποιων μερακλήδων «ελβετικές» και «υπεράκτιες». Κι αν ψάξεις για ίχνη, θα κουραστείς. Κι αν φανταστείς πως κάποιου άρπαγα θα του τραβήξεις το γιακά-θα σου ορμήξουν οι άλλοι. Μέλη του ίδιου «σωματείου», θαμώνες του κλαμπ με μπράβους και βαστάζους.

ΔΕΝ παίρνουν από λόγια οι άνθρωποι, δεν θα μας κάνουν το χατίρι. Δεν πρόκειται να δηλώσουν την προέλευση των κεκτημένων τους και μόνο εμείς θα συζητάμε μια φορά το χρόνο με μάτια γουρλωμένα. Τι (κατ)έχει, για παράδειγμα, η κα Μπακογιάννη; Μην ξεχνάς τίνος είναι γόνος και τίνος σύζυγος. Πόσα ο κ. Καρατζαφέρης; Πούλαγε σανό, στα νιάτα του, ήταν και δημοσιογράφος. Κι αν δεν πιστεύεις πόσο…αποδοτικό είναι το επάγγελμα, κίνησε για τις τρεις βίλες ενός πρ. συναδέλφου του. Με πόσους…σάκους ταξίδεψε για την Ελβετία η κα Νταλάρα; Μην το ξεχνάς πως ρέει χρυσάφι από το στόμα του συζύγου της, που δεν άφησε συναυλία (έτσι λένε την ιεροτελεστία με το μπουζούκι) ανεκμετάλλευτη και «ιερό» χώρο απάτητο. Και του κ. Σηφουνάκη τα αστρονομικά ετήσια έσοδα (μικτά μετά της συζύγου), του κ. Βενιζέλου τα…ψιλά (της τάξεως των 3 εκατομμυρίων) για έξοδα της στιγμής και του κ. Πάγκαλου τα ακίνητα; Για τους παλιούς και τους παμπάλαιους να θυμηθούμε τα «βραχώδη» που έκαναν πλούσιο ένα σόι φτωχών πολιτικών και το αδήλωτο της Αρεοπαγίτου. Και, βέβαια, ξεχάσαμε τους ευρωβουλευτές μας που επαναπατρίζονται πνιγμένοι στο χρήμα (όσο θέλουν), μιας και οι καρμίρηδες της Εσπερίας νομοθετούν μετρώντας τη δεκάρα.

ΕΙΝΑΙ ενωμένοι-δυνατοί οι άνθρωποι και πάρ’ το απόφαση, μην τρέφεις αυταπάτες. Δεν θα σου κάνουν τη χάρη για το «πόθεν» και θα πεθάνεις με απορίες. Δεν χαλούν φιλίες μεταξύ τους-εκτιμούν το ψωμάκι που τρώνε, στηρίζουν το σινάφι. Κι αν αύριο δεν τους δεις σε καφενεία και εξέδρες-θα τους δεις μεθαύριο. Ως έλληνας που ξεχνάς και ψηφοφόρος μη τους χάσεις και σου λείψουν, μη τους αλλάξεις και χαθεί η συνέχεια, τα «ήθη» η παράδοση.

ΤΕΛΟΣ ΣΤΟ... ΜΑΓΓΑΝΟΠΗΓΑΔΟ!

nikolaidhs_megali

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΕΚΤΙΜΗΣΑΜΕ ποιοτικά την πολιτική μας ζωή. Απ’ την κορυφή στη βάση και ξανά στην κορυφή. Οι πολιτικοί μας εξάντλησαν τα περιθώρια και φαντάζουν ως κοινοί επαγγελματίες-συμφεροντολόγοι. Εμείς χορέψαμε στον ρυθμό τους και μας άρεσε. Κράτησε όσο κράτησε το πανηγύρι στην Ελλάδα κι ήρθε η ώρα του λογαριασμού. Με συνεταίρους που ξέρουν από αριθμούς κι εμείς νομίσαμε πως η ζωή είναι μόνο…σκυλάδικο κι έξω καρδιά.

ΚΙ αν οι πολιορκητές της εκάστοτε βουλής είχαν τα σχέδιά τους, εμείς δεν τους κόψαμε τη φόρα. Πέρα απ’ το (γραμμένο απ’ τους ίδιους) βιογραφικό τους, δεν νοιαστήκαμε αν π.χ. όλοι τους πήγαν φαντάροι. Πόσοι και πόσο εξαγόρασαν τη θητεία τους πριν γίνουν υπουργοί κι αν κάποιοι κράταγαν τρελόχαρτο για εισιτήριο στην πολιτική. Τι άλλο δεν είδαμε-δεν απαιτήσαμε ως οπαδοί και ψηφοφόροι; Το πραγματικό τους «πόθεν έσχες» και τα οικονομικά τους πριν και μετά. Και, βέβαια, δεν τους πήραμε χαμπάρι πότε ψήφιζαν νόμους για πάρτη τους κι άλλους που βγάζουν μάτι. Ποιος να πονηρευτεί για την πονηριά τους πρώτα να φτιάξουν νόμους ατιμωρησίας υπουργών κι ύστερα να μας ληστέψουν…

ΕΝΑΣ κόσμος πολιτικών που έβγαλε λάδι τους λαδωμένους του Βατοπεδίου και τους μιζαδόρους υπουργούς (που ξεχάστηκαν) διεκδικεί την ψήφο και την εμπιστοσύνη μας, ξαναφορώντας τα αγγελικά φτερά στους ώμους. Χωρίς ίχνος μεταμέλειας και αλλαγής στην πρακτική τους. Κι αν θέλεις δείγμα, δες τη στάση και την τακτική τους δίπλα στον σημερινό Πρωθυπουργό και προσκειμένου να…σώσουν την Ελλάδα. Το κόμμα τους πάνε να σώσουν και να σωθούν οι ίδιοι, μέσα από ανομολόγητα κόλπα και αφανέρωτες ίντριγκες. Η παράταξη πρώτα και το πολιτικό μας τομάρι, το αύριο κι ας είναι χειρότερο απ’ το χτες, η πολιτική μας επιβίωση κι ας αποβιώσουν οι κάτω κι οι από κάτω.

ΠΟΛΥΜΕΛΗΣ και δυσκίνητη, με κομματικούς που αλληλοϋποβλέπονται και σε ρόλο σωτήρα, δεν περπατάει η Κυβέρνηση «Εθνικής Σωτηρίας». Γι αυτό και επιμένουμε να τους λείψει το κίνητρο και η ψυχολογία της ομάδας. Ο αγώνας για την επανεκλογή είτε τη συμμετοχή στην ανά 4/ετία ανανεούμενη εξουσία, που είναι…προαπαιτούμενο για μια απ’ τα ίδια. Με άρχοντες και αρχομένους στο μαγγανοπήγαδο της συμφοράς, όπου ξοδεύεται το νερό πριν αντληθεί. Μας αρκεί ένας μετεκλογικός Παπαδήμος, χωρίς την…αύρα των πολιτικών.

Ο ΛΑΚΗΣ, ΟΙ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΣ ΚΑΙ Η… ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

nikolaidhs_megali

Του Θανάση Νικολαΐδη

«ΕΝ αρχή ην» ο Λαζόπουλος. Με την τέχνη του πάνω στους «Μήτσους» που άφησαν εποχή. Ύστερα ήρθε, εξελικτικά αλλά ξεκάρφωτα, η «τέχνη» της βωμολοχίας και της λεκτικής προστυχιάς του. Σε θεματολόγιο απαγορευτικό να μπει στο…τσαντίρι του γονιός με την κόρη δίπλα του και το εγγόνι γεμάτο απορίες πάνω στην «ορολογία» και τις βρισιές του «καλλιτέχνη».

ΜΕ την ταμπελίτσα της σάτιρας ο κ. Λαζόπουλος και μόνο της φυγοστρατία του δεν σατιρίζει (τον τσάκωσαν με το τρελόχαρτο στο χέρι…). Πυρά και προστυχιές κατά δικαίων και αδίκων και μόνο για τη μάννα του μιλάει με σεβασμό και σε βαθμό ελεγχόμενης πλακίτσας. Με τις χαχανίζουσες πρώτο τραπέζι πίστα και την γεροντοσύνη να ασφυκτιά επιμελώς στα πιεσμένα στήθια της νεάζουσας ξανθιάς γεροντομπεμπέκας δίπλα του (και δεν εννοούμε την κα Γερασιμίδου), να εκστασιάζεται. Με το ανεξήγητο πάθος του κατά της κας Ντενίση και του κ. Πρέκα. Με τα…εξηγήσιμα επιλεκτικά λυσσώδη του κατά κομμάτων, κινημάτων και αρχηγών.

ΚΑΙ πιάνει τόπο το…αριστοφανικό του δασκαλίκι σε μαθητές με τα πανό (παρέλευσής τους), μη φανεί πως είναι πίσω απ’ τον κόσμο και καθυστερημένοι, άβγαλτα χωριατόπαιδα που αγνοούν την…κοκαΐνη, θεωρητικά, μέχρι να τη γευτούν σε κρουαζιέρες επώνυμων, πριν τους φυγαδεύσουν. Και το σχολείο με τους…νόμους και την ευαισθησία των εκπαιδευτικών του; Τόλμησε μια διευθύντρια γυμνασίου να ξεστομίσει το «απαγορεύεται η συντεταγμένη κάθοδος στην Αθήνα», την έκανε ρεζίλι ο Λάκης και οι εκπαιδευτικοί συντάχτηκαν με τους πολλούς. Δεν προκάλεσαν εισαγγελική παρέμβαση, δεν «στασίασαν», δεν απήργησαν.

ΚΑΙ, βέβαια, έχει τις ανοχές της η κοινωνία, τους μιμητές του ο κ. Λαζόπουλος, έχει και η τηλεοπτική αλητεία τη συνέχειά της. Μεταμεσονύκτιος με τα «όλα» του ο κ. Θέμος, σε ώρες κοινής…αυτοσυγκέντρωσης του μαθητόκοσμου εκείνος ο μαντράχαλος που προκαλεί την ετέρα (προσοχή την ορθογραφία) γεροντομπεμπέκα, «ξοφλημένη» (και πιθανώς ανέραστη) κα Βίσση πώς κάνει έρωτα τρώγοντας…

ΤΟ πήγαν δειλά και δοκιμαστικά και φτάσαμε στο χάλι. «Δημοκρατία έχουμε», σκέφθηκαν, «ο εισαγγελέας τι κάνει» σκεφθήκαμε, ωστόσο, στη δικτατορία κάνει ΕΝΑΣ ό,τι θέλει. Στην ολιγαρχία μια ΟΜΑΔΑ κάνει ό,τι θέλει, αλλά στη δημοκρατία ΚΑΝΕΝΑΣ δεν κάνει ό,τι θέλει.

ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΚΑΦΡΙΛΑ (ΚΑΙ ΠΩΣ ΤΗΝ ΠΟΛΕΜΑΣ);

nikolaidhs_megali

 

Του Θανάση Νικολαΐδη 

ΜΑΣ φύλαξε ο Θεός απ’ την πρωθυπουργία του κ. Πετσάλνικου, τον ξαναβρίσκουμε μπροστά μας. Με την εργολαβία των «εργαζομένων» της βουλής απάνω του. Και, βέβαια, δεν κοιμήθηκε απ’ την αγωνία του ο Πρόεδρος της βουλής. Πώς βρίσκεις λύση στο πρόβλημα και τι ανακοινώνεις στους πολιτικούς που βόλεψαν γιους, γαμπρούς και θυγατέρες στη Βουλή, βρήκαν δουλειά σε κολλητούς, αδέρφια και ξαδέρφια, με δυο μισθούς το χρόνο παραπάνω; Κι αν οι παραπάνω δούλευαν, τότε χαλάλι τους. Για δουλειά δυο ατόμων προσέρχονται 20 και είναι το δράμα των φορολογουμένων. Και η ευτυχία των πολιτικών τελευταίας γενιάς που τους βόλεψαν.

ΤΟΥΣ έκοψαν τους δυο παραπανίσιους μισθούς (16ο και 17Ο), κι οι πέτρες (εκείνες που δεν ξεσηκώθηκαν) ράγισαν. Ο περίεργα ευαίσθητος και παραλίγο πρωθυπουργός και ευνοούμενος του Γιώργου έφερε τη νέα πρόταση: Μπόνους! Το’ παν «Κίνητρο Επίτευξης Στόχων Στήριξης του Κοινοβουλευτικού Έργου» χωρίς να κρύβουν το πρόσωπό τους από ντροπή. Η βουλή αποφασίζει και καθάρισαν. Χωρίς ενοχές και σύνδρομα-δημοκρατία έχουμε.

ΚΙ μείς που ντραπήκαμε για πάρτη τους τα είπαμε, ξεθυμάναμε και ετοιμαζόμαστε να τους…ξαναψηφίσουμε. Μη μας έρθουν τεχνοκράτες και δεν σπεύσουμε με σημαιάκια και αλαλαγμούς. Μη πλακώσουν…Γερμανοί, υποκαταστήσουν τους «πατριώτες» του κοινοβουλίου μας και επιβάλουν τον φασισμό τους. Μας φτάνει ο δικός μας (εκπεφρασμένος με πρωτοβουλίες και αποφάσεις των εθνοπατέρων μας), αρκεί η δημοκρατία μας κι ας την τραβολογούν τομάρια με μανδύα δημοκράτη.

ΜΠΟΝΟΥΣ, λοιπόν, στους εργαζόμενους της βουλής ως αντισταθμιστικό της κατάργησης των δυο μισθών τους και το δούλεμα θα ‘χει συνέχεια. Να δεις που και οι άλλοι του «επαγγέλματος» θα (αυτο)αποκατασταθούν, όταν έρθει η ώρα. Θα ξαναπάρουν τα ψύχουλα που δώρισαν στο κράτος (για τα μάτια) οι σημερινοί, θα τσεπώσουν τα αναδρομικά τους οι αδίστακτοι του παρελθόντος κι όλοι τους θα ξαναζήσουν μέρες «δόξας» και…μίζας υπουργών. Όταν καταλαγιάσουν οι αγωνίες και κατακαθίσει ο κουρνιαχτός. Με την ψήφο μας στο αμαρτωλό τους χέρι και χωρίς την τσίπα του έλληνα που (αυτο)αφελληνίζεται από ντόπιες δυνάμεις και δεν το ξέρει.

ΩΣΤΟΣΟ, επειδή «πίπτει ράβδος όπου δεν πίπτει λόγος», να το γνωρίζουν πως ήδη ο κόσμος μιλάει για «17Ν» που…καθυστερεί. Για 2-3 επίλεκτους στόχους-αλλιώς η αγέλη των (κοινοβουλευτικών) κάφρων δεν κάνει πίσω.

ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΔΑΠΑΝΕΣ

nikolaidhs_megali

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΦΤΩΧΗ Ελλάδα με πλούσιους έλληνες. Έτσι φαντάζουν κι ας «σπίτι μας πεινάμε». Με τα λεφτά του ο λεφτάς στην καπνίλα του σκυλάδικου κι ας ήταν φοροκλέφτης. Η…Πατρίδα τον κάλυπτε, ο διπλανός τον ανέχονταν, αυτός καμάρωνε κι όλα πηγαίναν’ μια χαρά. Στην πρέφα του ο αγρότης και η Πολιτεία αδιάφορη να του χτίσει ένα θέατρο, να παίξει μια μπάντα δωρεάν για το λαό, να δει κι αυτός να καμαρώσει που υπάρχει κράτος και τον νοιάζεται και σοσιαλισμός στην πράξη.

ΕΧΕΙ τους αφέντες του το Κράτος, έχει και τους «λειτουργούς» του. Σε πόστα ζηλευτά οι «μεγάλοι», σε θεσούλες οι βολεμένοι. Και δεν πληρώνουν τίποτα. Φως, νερό τηλέφωνο, στέγη και σύνεργα όλα κρατικά και τζάμπα. Υπεράριθμοι, τεμπέληδες, γραφειοκράτες και χάνονταν οι λίγοι και εργατικοί στη μάζα. Με τις (δημόσιες) δαπάνες στο κόκκινο, αλλά το σύστημα να μη βαράει συναγερμό.

ΦΤΑΣΑΜΕ στο τελευταίο σκαλί και ψάχνουμε για πόρους. Φεύγουν τα δανεικά πριν έρθουν απ’ τα σύνορα, κλείνει ο ένας (μεγαλο)φοροκλέφτης το μάτι του στον άλλο, οι κυβερνώντες δείχνουν κουρασμένοι και μόνιμα το μάτι τους στα «εύκολα». Και δεν λένε κάτι να στερηθούν οι…δημόσιοι γενικώς και οι «βαθμοφόροι», ειδικότερα. Ανακαινίζουν τα γραφεία τους υπουργοί, χρεώνουν στο δημόσιο τα…κρουασάν οι βουλευτές, χάσκουν ανεκμετάλλευτα ακίνητα του δημοσίου και «Ολυμπιακά» της εγκατάλειψης, αλλά οι νομοθέτες μας δεν γύρισαν να τα κοιτάξουν-δεν δίνουν ψήφους. Επιμένουν στις…μερσεντές και τη δαπανηρή φρουρά τους, στις ατέλειες, στο τζάμπα και στις υπερωρίες.

ΔΕΝ κόβουν τις δαπάνες, δεν γίνεται οικονομία και μόνο τους πολλούς και ανώνυμους βάζουν σε…τάξη. Με χαράτσια επί δικαίων και αδίκων, λες και «στοιχίζει» το ίδιο στον υπουργό που τα εμπνεύσθηκε και στον τρωγλοδύτη. Δεν τιμωρήθηκε κανένας τους για την ασύλληπτη φαρμακευτική δαπάνη και την αλητεία τριγύρω της, δεν «κόβουν» τους φρουρούς απ’ τον εαυτό τους και οι κάνουλες ανοιχτές.

ΜΕ τη φορά των πραγμάτων και τις αντιλήψεις περί δημόσιων δαπανών, δεν θα πάει μακριά η…γελάδα. Την ψόφησαν στο άρμεγμα «μεγάλοι» και «μικροί», αλλά να το σκεφθούν-να το σκεφθούμε-πριν μείνουν με τα χέρια απλωμένα. Να νιώσουν και οι «δημόσιοι» σαν σπίτι τους το κράτος, πριν φαλιρίσει και ψάχνουν στα…σκουπίδια.

ΠΡΩΗΝ, ΤΕΩΣ ΚΑΙ ΝΥΝ ΆΡΠΑΓΕΣ

nikolaidhs_megali

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΔΕΝ ψάξαμε για θέμα. Βγήκε απ’ το κοινοβουλευτικό παρελθόν, με «δράστες» πολιτικούς. Παχύδερμα που τα παρατηρεί ο πολίτης, μελετά τα καμώματά τους και του’ ρχεται να ξεράσει. Για την αχτύπητη ομάδα της συγκερασμένης «ιδεολογίας» που έφτιαξαν με ζήλο, ανθεκτική στις επικρίσεις και στον χρόνο.

ΔΟΥΛΕΨΑΝ μερόνυχτα για το σινάφι χτίζοντας μεθοδικά τα προνόμιά τους. Αχόρταγοι ως φύσει είτε θέσει πλεονέκτες, άρπαξαν απ’ τα μαλλιά την ευκαιρία της ζωής τους για…προκοπή. Σε συγκυρία παχέων αγελάδων και πανελλαδικής ρεμούλας που κυρίως ευθύνονται οι ίδιοι. Απ’ τα βουλευτικά τους έδρανα, λοιπόν, μιας βουλής που κουβαλάει την ιστορία της, έριξαν κάτω τη ματιά και είδαν τον κόσμο «απασχολημένο». Ποιος προσέχει τι λένε και τι ψηφίζουν στις πολύωρες συνεδριάσεις τους…Ζαλίστηκαν με τους μισθούς διευθυντάδων κι άνοιξε η όρεξή τους. Είδαν(;) μίζες υπουργών και ζήλεψαν, συντάξεις εξασφαλισμένων γηρατειών και τις θέσπισαν (πολλαπλές) για πάρτη τους. Κι όταν ήρθε η ώρα του μισθού (βουλευτική αποζημίωση το λένε), κοίταξαν ψηλά, σκοπεύοντας ψηλότερα. Στους δικαστές, που ο μισθός του ήταν «εγγύηση». Συνέδεσαν το μηνιάτικό τους με εκείνο του Πρ. του Αρείου Πάγου και καθάρισαν. Πήγαν για ύπνο, ήσυχοι για τον…ιδρώτα τους που δεν θα πάει χαμένος, για τα παιδιά και τα εγγόνια τους.

ΑΥΤΑ, «τότε». Σήμερα τι; Ακούσαν κάτι για κρίση και τινάχτηκαν οι «πρώην» οι «τέως» και οι «νυν», ξυπνώντας απ’ τον λήθαργο. Είδαν ανθρώπους να ψάχνουν στα σκουπίδια και, χωρίς σύσπαση τους προσώπου τους, περιμένουν τη δικαίωση. Για νόμιμες διεκδικήσεις που είχαν ξεχαστεί και μόνο αυτοί δεν ξέχασαν. Για ένα παιχνίδι με τα νεύρα του πολίτη. Τηλεφωνήθηκαν μεταξύ τους, συντονίστηκαν και περιμένουν.

ΚΑΙ, βέβαια, το’ ξεραν και το’ θελαν να παραμείνει μυστική η λίστα (όπως εκείνη που βρωμάει…Ελβετία), αλλά τα πράγματα αγριεύουν. Κι αν ο πολίτης κράταγε γιαούρτια για τους σημερινούς, συγκεντρώνει (παλιά και χαλασμένα) και για τους παλιούς. Απ’ τον Άκη και τον Θεοδωράκη, μέχρι τους Μελάδες και Τσιπλάκους. Οι παλιοί και ξεχασμένοι(;) χοντρόπετσοι δεν δίνουν πεντάρα για το ξεφωνητό, αλλά κάποιοι «εν ενεργεία» (λέγε με Τσιτουρίδη) έσπευσαν για δήλωση…μετανοίας. Οι άλλοι θα τα τσεπώσουν σε χρόνο ανύποπτο, ασπρισμένοι με «ανώδυνα» γαλακτοκομικά. Ωστόσο, να ξέρουν πως πολλοί μιλάνε για μια «17 Νοέμβρη», που θα συγκροτούσε κάποια παχύδερμα.

ΘΑ ΤΟΥΣ... ΔΑΝΕΙΣΤΟΥΜΕ

nikolaidhs_megali

Του Θανάση Νικολαΐδη

 

ΕΙΝΑΙ (παν)ευρωπαϊκό το πρόβλημα με τις προεκτάσεις του (κυρίως) στην Ελλάδα και με «ντόπιες» ευθύνες. Η «κορυφή» το’ δωσε ό,τι είχε και πήρε πολλαπλάσια. Με την εξουσία ν’ αφήνει ανοικτές τις κάνουλες της διαφθοράς και τη βάση να…ημιδιαφθείρεται. Δεν είχε κάτι να χάσει ο πολιτικός και νομοθέτησε για τα προνόμιά του, αλλά δεν έκανε το ίδιο για κανόνες στη δημόσια ζωή. Και, βέβαια, εδώ να εκφράσουμε την απορία μας. Πώς και γιατί «υπέγραψε» το σώμα για να’ χουν τείχος προστασίας οι (κάποιοι) μελλούμενοι κλέφτες και μιζαδόροι του κοινοβουλίου και τώρα τρέχουμε πίσω από εξαφανισμένες μίζες;

ΤΑ ζυγιάσαμε και βρήκαμε πως είναι άσκοπο και άστοχο να ψάχνεις για ατομικές ευθύνες πολιτικών. Γι αυτό και το γυρίσαμε στα κόμματα. Με την ξεχειλωμένη ιδεολογία και το συντεχνιακό τους πνεύμα. Στελέχη, αρχηγοί, αρχηγίσκοι και οπαδοί τα κατάφεραν, για να βρίσκονται (τα κόμματα) στα πρόθυρα της διάλυσης και άλλα να ψάχνουν για καινούρια σύμβολα και αρχηγούς. Δεν έκαναν το απλούστατο και «υποφέρουν». Δεν έκαψαν στην πυρά δυο τρεις «χρεοκοπημένους» απ’ τα παλικάρια τους, δεν πέταξαν με τις κλωτσιές ρέκτες και μερακλήδες.

ΕΤΣΙ, λοιπόν, που γίναμε «ποιος μας παίρνει;» (που λέει και το ανέκδοτο), ποιος (και γιατί) να συμμεριστεί τον πόνο μας, με απλωμένο το χέρι σε θύρες που «δεν είναι εύκολες»; Για να σταθείς στα πόδια, πρέπει πρώτα να ελευθερώσεις τα χέρια σου απ’ τα πλοκάμια της γραφειοκρατίας, με τα μάτια ορθάνοιχτα μη σε (ξε)γελάσει ο διπλανός και με το χέρι στη μύτη, μη σε πάρει η μπόχα (της διαφθοράς). Αν τα καταφέρεις όλα αυτά, τότε, ως «υπερήφανος έλλην», διώχνεις τους…κρυόκωλους εξ Εσπερίας και καθαρίζεις.

ΚΑΤΙ μας λέει πως μόνοι και…περήφανοι ως ελβετοκαταθέτες, φοροκλέφτες και απείθαρχοι δεν πρόκειται κάτι να πετύχουμε και θα ‘χουμε μιαν απ’ τα ίδια. Ωστόσο, η Ελλάδα Κράτος (με τα ζώντα και τα άψυχά της) πρέπει να ζήσει. Πώς; Με δανεικά; Όχι. Θα «δανειστούμε» πρόσωπα. Αυτούς και τα συστήματά τους. Με ημερομηνία λήξης. Τους ευρωπαίους τεχνοκράτες με το γυάλινο πρόσωπο, που θα μας μπολιάσουν με την τεχνογνωσία και την πειθαρχία τους. Δεν θα’ ναι πολιτικοί για να ποντάρουν στην επανεκλογή τους και θα πετύχουν. Δεν θα’ μαστε οπαδοί και ίσως σωθούμε.

ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ (!;)

nikolaidhs_megali

Του Θανάση Νικολαΐδη  

ΔΕΝ ξέσπασαν σε χειροκρότημα, μετά την ψήφιση του προϋπολογισμού. Και ήταν σχεδόν όλοι τους εκεί. Χωρισμένοι σε κομμάτια που τα είπαν κόμματα και προσυνεννοημένοι τι θα ψήφιζαν κατά…ιδεολογία. Μην υπάρξουν αιρετικοί και αποσχίσεις, καλοπεράσει η δημοκρατία, κακοπεράσει η ενότητα κι έχουμε δράματα. Έκλεισε η συνεδρίαση και πέρασε στην ιστορία ακόμα ένας προϋπολογισμός. Με τα «ελαστικά» του στο ελάχιστο, τα ανελαστικά του σταθερά και τις δαπάνες να προβλέπουν μέχρι και…κρουασάν.

ΔΕΝ προηγήθηκε καυγάς, δεν ακούστηκαν κορώνες από εκείνες που δημιουργούν εντυπώσεις και φέρνουν ψήφους. Ούτε αντιρρήσεις για τα επιμέρους και με τα «ναι» και «όχι» να οριοθετούν τα κόμματα και τις «ιδεολογίες». Εμείς, οι απ’ έξω και καθηλωμένοι σε ρόλο παρατηρητή ρίξαμε το δίχτυ, στην τύχη. Πριν περιγράψουμε τι «έβγαλε», ας μιλήσουμε για τον κ. Πάγκαλο-υπάρχει…λόγος. Για τον κ. Αντιπρόεδρο καθ’ εαυτόν, χωρίς να ανατρέχουμε σε προγονικές καταβολές που πύκνωσαν τις γκρίζες αράδες της νεότερης πολιτικής μας ιστορίας. Είναι γνωστό το πολιτικό ήθος του ανδρός. Με τη χοντροκοπιά, την αθυροστομία του μετά βωμολοχιών, αλλά και τις αλήθειες του. Κάτι «κτίζει» ο κ. Πάγκαλος και δεν τον αδικούμε, αλλά το κατεδαφίζει αυτενεργώντας και είναι το δράμα του. Για να μη στεριώνει σε συνειδήσεις ακόμα κι εκείνων που τον ψηφίζουν.

ΚΑΙ, βέβαια, τον βαραίνουν κι άλλα πολλά και «βαριά», που δεν έχουν καμιά σχέση με τα…κιλά του. Φορτωμένος με τη μόνιμη «αμαρτία» του ως μέλους της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, «δεν δικαιούται δια να ομιλεί» σε…θνητούς, ταπεινούς και «αδιαβάθμητους». Κι αν μας ενημέρωνε τι συζητούν εκεί μέσα, είμαστε διατεθειμένοι να ξεχάσουμε ακόμα και τα…Ίμια με τις ψευτιές του, ακόμα και τον σημιτικό μυστικό του(ς) δείπνο.

Ο σημερινός κ. Πάγκαλος έχει ρόλο και αποστολή-δεν είχε πολιτικό γραφείο της…κατηγορίας του. Μια-δυο, λοιπόν και στήνεται, στελεχώνεται με 4-5 μετακλητούς του δημοσίου, πιάνουν δουλειά όλοι τους κι αρχίζει το…κοντέρ να γράφει. Πόσα το χρόνο; Μόνο 800 ψωροχιλιάρικα! Με πρόβλεψη στον προϋπολογισμό του ’12 και με τα «ναι σε όλα» να εξασφαλίζουν συνθήκες δουλειάς, που θα τις ζήλευαν ακόμα κι εκείνοι που ψάχνουν στα σκουπίδια για τροφή.

ΥΣΤΕΡΑ έπεσαν οι σφραγίδες και σήμανε λήξη. Πέρασε η βραδιά και ο Αντιπρόεδρος στο γραφείο του, φίσκα στους συμβούλους, στην πολυτέλεια και στα…χιλιάρικα των φορολογουμένων, ανήμπορων να αντιδράσουν. Προς το παρόν…

ΑΠ' ΤΟ... ΠΑΡΑΘΥΡΟ!

nikolaidhs_megali

ΚΑΤΙ ακούσαμε για πολυτελείς γάμους στο Παρίσι ενός…ιστορικού στελέχους του ΠΑΣΟΚ, κάτι για σουίτες μερικών χιλιάδων τη βραδιά για τ. υπουργούς της Ν.Δ., τα’ παμε, ξεθυμάναμε, τελειώσαμε. Με την ελπίδα πως έκλεισαν και οι κάνουλες της διασπάθισης του χρήματος για δαπανηρά ταξίδια δημοσίων ανδρών, με την κουστωδία τους. Με δημοσιογράφους και με φρουρούς όταν βγουν για ψώνια σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Κι αν δίνει η κα Μέρκελ συνέντευξη με μια πορτοκαλάδα στο τραπέζι, χωρίς παρατρεχάμενους και μερσεντές, τα δικά μας…βλαχαντερά τα γουστάρουν κάτι τέτοια. Να τους ανοίγει την πόρτα ο σοφέρ και να τους ρίχνουν χαιρετούρες θυρωροί και βαθμοφόροι. Τρώμε, πίνουμε, «αύριον γαρ αποθνήσκομεν» και τι που θα πέσει λίγο η στάθμη του δημόσιου κορβανά…Για την Ελλάδα και το ίματζ μας, το κόμπλεξ και για τις εκλογές που έρχονται, μιας και «αρέσουν στους βαρβάρους κάτι τέτοια».

ΚΑΤΙ (επ)ερωτά ο κ. Τζίμας (του έχω πάρει 1-2 συνεντεύξεις επί υπουργίας του) στη βουλή, κάτι μαθαίνουμε για τα 5-6 εκατομμύρια το χρόνο για μετακινήσεις υπουργών κι ύστερα σιωπή. Μη βγει στη φόρα πως ταξιδεύουν ως VIPS σε πρώτη θέση και πως η (δημόσια) δαπάνη πάει ανάλογα με τα κόμπλεξ τους.

ΚΑΙ, βέβαια, δεν γουστάρουν τον ευρωπαίο επόπτη τα παλικάρια μας. Δεν συναινούν να βγουν ονόματα καταθετών στην Ελβετία, δεν θέλουν «συνάδελφο» στη φυλακή, δεν καταργούν προνόμιά τους. Κι αν μας πρότειναν οι Γερμανοί να βοηθήσουν για τη σύλληψη φορολογητέας ύλης, εμείς επιμένουμε στα…ήθη και τις συνήθειές μας. Τους διώχνουμε πριν έρθουν και κρατάμε τα μυστικά μας. Και τη νοοτροπία και τις πρακτικές μας. Δεν έχουν δουλειά οι…Γερμανοί δεν μπερδεύονται ευρωπαίοι στα πόδια μας και ο χορός καλά κρατεί. Με την ανέλεγκτη φαρμακευτική δαπάνη και την φοροκλοπή, με τους ηγεμονικούς μισθούς σε διευθυντάδες (μετά οδηγού, ιδιαιτέρας και…φρουρού) και σε λουφαδόρους αρμεχτές του δημοσίου.

ΕΜΕΙΣ «ψηφίζουμε» υπέρ και περιμένουμε τον επόπτη και την εποπτεία του. Όποιος και να’ ναι, απ’ όπου κι αν μας έρθει. Θα’ ναι καλύτερος και πιο φερέγγυος των ντόπιων. Να χωθεί στα οικονομικά μας κι ό,τι…βρέξει. Να του δώσουμε εξουσία για να τραβάει γιακάδες. Να κόβει εισιτήριο της γραμμής για υπουργούς, πετώντας απ’ το παράθυρο (του αεροπλάνου) την κουστωδία τους.

 

Θανάσης Νικολαΐδης

ΕΤΣΙ ΓΙΑ… ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟ ΔΕΙΓΜΑ

nikolaidhs_megali

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΕΙΝΑΙ κάθε λογής και συμφερόντων οι…δυσαρεστημένοι. Απ’ τον οπαδό που δεν του κάναν’ το ρουσφέτι και ορκίστηκε εκδίκηση στον πολιτικό του, μέχρι τον κάθε «τέως» και «πρώην» που δεν έγινε υπουργός.

ΓΙΝΟΝΤΑΙ οι εκλογές, ακολουθούν τα επινίκια και μοιράζονται υπουργεία. Κάποιοι μένουν απ’ έξω με…υποσχετική και αδημονούν. Οι άλλοι, τυχεροί, και με την εξουσία αγκαλιά κυβερνούν και ανησυχούν μη χαθεί το πόστο και μαζί του ο…παράδεισος. Ακολουθεί η πρώτη αναδόμηση και οι ελπίδες αναπτερώνονται. Ξανά (κάποιοι/κάποιες) «στην απ’ έξω» κι έχει ο Θεός, μέχρι η τετραετία να λήξει (και να μείνει όνειρο η υπουργοποίηση).

ΣΤΟ μεταξύ, έχει γίνει η «ζύμωση» και οι φωνές των δυσαρεστημένων αυξήθηκαν, δυνάμωσαν και μορφοποιήθηκαν σε διαμαρτυρία, δημόσια. Δεν έγινε υπουργός κι έχει πίκα τον πρωθυπουργό του. Μισεί την κλίκα που τον περιβάλλει και δουλεύει για τη δικιά του κλίκα, καιροφυλαχτεί για καίριο τσίμπημα «εκδικητικό» κι ας είναι όψιμο, έχοντας ξεχάσει τον ρόλο και την αποστολή του. Δεν τον ενδιαφέρει ποιοι και γιατί τον ψήφισαν, μιας και δεν συμμερίζονται την αγωνία του για πόστα και θώκους.

ΕΙΔΑΜΕ έναν «πρώην» και (τον) θυμηθήκαμε. Με το τίποτά του (σχεδόν) ως υπουργός, «τότε», με την αυθάδειά του, σήμερα. Του’ δωσε και…κατάλαβε ο κ. Μικρούτσικος. Ο «πολύς» του στόμφου και του λουλά, θρασύς όσο ποτέ και με την πίκρα (αντί λουλά) στα χείλη. Ο υπουργός του Ανδρέα που ό,τι είχε το’ δωσε και πήρε ό,τι όλοι τους που «δεν θα τους ήξερε κι ο θυρωρός τους». «Εκδικείται» τον γιο κι εμείς μελετούμε χαρακτήρες και πολιτικές συμπεριφορές. Λάβρος κατά του Γ. Παπανδρέου ο κ. Μικρούτσικος, για τον παραγκωνισμό του (το πιστεύουμε) και χωρίς οίκτο. Όπως και τόσοι άλλοι που δεν (συγ)κρατιούνται. Για το υπουργείο που τους στέρησαν, για την εξουσία που δεν άσκησαν, για τη…συντριβή μετά τον διαγκωνισμό τους.

ΔΕΝ είναι περίεργα τα κίνητρά τους. Απλά είναι προσαρμοσμένα, κατά την τρέχουσα πολιτική ηθική (!;) και τα «ιδανικά» κυβερνώντων και κυβερνωμένων. Περίσσεψαν οι «στρατηγοί» που θέλουν να περνάει η νίκη μέσα απ’ το προσωπικό τους συμφέρον και μας έλειψαν οι «φαντάροι» που θα τους μνημονεύσουν συνολικά και ανώνυμα.

ΓΙ αυτό χρειάζεται μια…μικρή αλλαγή το σύστημα. Την πλήρη αποικοδόμησή του!

ΕΝΩΜΕΝΗ ΕΥΡΩΠΗ ή... ΔΙΑΛΥΟΜΕΝΗ

nikolaidhs_megali

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΠΗΡΑΜΕ τη δόση και η Ελλάδα πανηγυρίζει! Όργανα, χορός και εθνική υπερηφάνεια-απολαύσαμε τη σάτιρα της «Αρβύλας». Πήραμε ανάσα, οι ευρωσκεπτικιστές επί τα ίδια και οι (λεγόμενοι) κομουνιστές επί τα αυτά. Να βγούμε απ’ την Ε.Ε. και την ευρωζώνη, να ξαναγίνουμε Ελλάδα της απομόνωσης και της δραχμής, ουραγοί των κρατών της «Γηραιάς» και εθελούσια γκαρσόνια των ευρωπαίων.

ΤΟ θέμα της Ενωμένης(;!) Ευρώπης είναι ευρύτερο, σοβαρότερο και…αμερικανικότερο. Κι αν οι δεκαετίες της προετοιμασίας ήταν χρόνια ελπίδας, ονείρου και σχεδιασμών, σήμερα οι λαοί ανησυχούν και (ίσως) η Ε.Ε. μετράει μέρες. Μας ήθελαν «ενωμένους» οι μακρινοί αφέντες, έστρεξαν στην ιδέα της Ενιαίας Ευρωπαϊκής Αγοράς και μας «επέτρεψαν» τις διαδικασίες, αλλά δεν γούσταραν την ιδέα των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης.

ΤΑ χρόνια πέρασαν, και οι μακρινοί «σύμμαχοι» άρχισαν την αντίστροφη μέτρηση. Όχι, βέβαια, για να διαλύσουν την Ευρώπη (που δεν πρόλαβε να «ενωθεί» και να λειτουργήσει χωρίς προβλήματα) μέσα σε ένα βράδυ. Θα το πετύχαιναν, αν το’ θελαν, ακόμα και βομβαρδίζοντας μια περιοχή της και να μας κάνει «πολεμικά» μαλλιά κουβάρια. Η (φανερή) σκέψη των Αμερικανών είναι να (επι)βιώσει η Ευρώπη, αλλά τα (μυστικά) τους σχέδια είναι να την ελέγξουν. Από μακριά και με…κομπιούτερ, ει δυνατόν, «αμερικανικής κατασκευής και προελεύσεως».

ΣΗΜΕΡΑ, λοιπόν, μας ελέγχουν μέσω των οικονομικών κολοσσών τους, αύριο θα μας τρομάξουν μη διαλυθούμε, μεθαύριο που θα’ μαστε «ώριμοι» θα μας…σώσουν και η «Γηραιά» θα συνεχίσει. Αυτοσυντήρητη, αλλά…αμερικανοκίνητη. Με δικό της(;) στρατό που θα τον συντηρούν τα κράτη-μέλη της και με έναν αμερικανό…λοχία (με γαλόνια στρατηγού) για να τον διοικεί. Με τη στρατιωτική δεοντολογία ευρωπαϊκή, σχέδια αμερικανικά και «ιδεολογία» ΝΑΤΟική.

Η (Ενωμένη) Ευρώπη διαλύεται στα επί μέρους, τα εξ ων συνετέθη χάσκουν κοιτώντας στο κενό και η κα Μέρκελ περιμένει εντολές απ’ την υπερπόντια δύναμη, πριν τις δρομολογήσει στην Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων και της συνολικής καταβύθισης.

ΔΕΝ μας διαλύουν-μας οργανώνουν. Δεν μας καταργούν-μας προσαρμόζουν. Ως «συμμάχους» και τηλεκατευθυνόμενους. Για την κοσμοκρατορία τους στις δεκαετίες που έρχονται, χωρίς αντίπαλο δέος και, με το λάσο που έγινε μακρύκαννο, εξάσφαιρο και βόμβα σημερινή, πιθανή, απειλητική και απείρως…αποτελεσματική.

ΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΙΕΣ… ΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΩΝ

nikolaidhs_megali

Του Θανάση Νικολαΐδη  

ΕΦΥΓΑΝ οι «σεμνοί και ταπεινοί» αφήνοντας πληγές και Βατοπέδια. Η Βουλή…αγρίεψε κι είπαμε πως θα βγάλουν άκρη με τους κρυμμένους στα γένια του Εφραίμ. Με τις τρεις βίλες (απ΄ τη…δημοσιογραφία) του κ. Ρουσόπουλου, με τους Γιάννους του παρελθόντος και τους Μαντέληδες του παρόντος, μιας και ήδη είχαν έρθει στα πράγματα τα παιδιά του Σημίτη ανάκατα με τους «ιστορικούς».

ΠΙΕΖΕ από κάτω ο κόσμος (όχι, βέβαια, αγγελικά πλασμένος) κι αυτοί ζώστηκαν τ’ άρματα. Οι πολιτικοί μας των παχέων λόγων, των αμειβομένων επιτροπών και των…υπερωριών. Τους είδαμε και…τρομάξαμε. Περιμέναμε το πόρισμα της αλήθειας και μας ήρθε κατακέφαλα. Αθώοι μέχρις ενός οι βατοπεδινοί, στη δικαιοσύνη οι Μαντέληδες, με τους μορφασμούς του ο Άκης, οι Γιάννοι υπεράνω υποψίας και οι Τσουκάτοι με τη θολούρα των ανομημάτων(;) τους.

ΥΣΤΕΡΑ περιεργαστήκαμε τα «πόθεν έσχες» των πολιτικών μας και βουλιάξαμε σε ακίνητα, μετρητά και στην…ειλικρίνειά τους. Απορημένοι για την επιμονή τους να φανερώνουν τα περιουσιακά τους μια φορά το χρόνο και να τα…ελέγχουν οι ίδιοι! Με το περί δικαίου (και ισότητας) αίσθημα απλωμένο στα κρυμμένα, που τους δίνουν κουράγιο για παραμονή τους στο «επάγγελμα».

ΤΙ άλλο μας προέκυψε; Οι πονηρότεροι και προνοητικότεροι που φυγάδευσαν τον ιδρώτα τους στην μακρινή και…εχέμυθη Ελβετία. Και πώς το ξέρουμε; Απ’ τις αντιδράσεις και τα μεγάλα λόγια τους. Τους (ξανα)είδαμε και τρομάξαμε. «Ουαί τοις καταθέταις», σκεφθήκαμε. Συγκροτούνται, όπου να’ ναι, επιτροπές, στήνονται…κρεμάλες κι όλα στο φως. Κι άρχισε το πανηγύρι των λόγων, των υποσχέσεων και της φοβέρας. Ωστόσο, «τι κάθονται οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;» (Καβάφης). Δεν «περιμένουν τους βαρβάρους»-τον χρόνο μόνο ροκανίζουν. Για να φτάσουμε στις εκλογές με κρυμμένα τα χαρτιά των βουλευτών που «ακούμπησαν» τα λεφτά τους έξω και με τη λίστα αφανέρωτη.

ΜΕΡΕΣ είναι-θα περάσουν-και ποιος ψάχνει για λαβράκια στη θολούρα της θάλασσας με καρχαρίες, πιράνχας και «χρυσή» απείραχτη μαρίδα, στην προεκλογική βαβούρα και στους μετεκλογικούς θριάμβους…

ΜΑΣ γέλασαν (πολλάκις) τους χαμογελάσαμε πλειστάκις, καιρός για τιμωρία (τους). Με αποκλεισμούς και μαύρισμα. Για ανεπάρκεια, πονηριά και για…ελβετοκαταθέσεις. Και οι υπόλοιποι; Να τιμωρηθούν ως «κλεπταποδόχοι» (δεν αποκαλύπτουν, δεν τιμωρούν) και ως ταχυδακτυλουργοί που σουφρώνουν την αλήθεια μπροστά απ’ τα μάτια μας.

DURA LEX SED LEX (ΣΚΛΗΡΟΣ ΝΟΜΟΣ, ΑΛΛΑ ΝΟΜΟΣ)

nikolaidhs_megali

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΠΡΙΝ ακόμα οργανωθούν οι κοινωνίες, προέκυψε η ανάγκη του νόμου. Κανόνες για ενιαία δράση και για περιγραφή δικαιωμάτων και υποχρεώσεων. Και, βέβαια, δεν πήγαν μπροστά οι λαοί και τα έθνη με την αταξία και την μη εφαρμογή τους. Ούτε καν…ποδόσφαιρο παίζεται χωρίς κανόνες και διαιτητές. Κι ούτε θα υπήρχαν ΗΠΑ, αν οι νόμοι δεν επέβαλαν τη συνύπαρξη ανθρώπων από κάθε γωνιά της γης, με ελευθερία δράσης, αλλά και με την ηλεκτρική καρέκλα.

ΚΑΙ η Ευρώπη; Με την έμφυτη πειθαρχία των λαών της «Γηραιάς» προχώρησε ο πολιτισμός τους. Με τα θετικά και αρνητικά του, ωστόσο, με την προσήλωση στον νόμο και με συνέπεια στην εφαρμογή του.

ΕΙΜΑΣΤΕ στην Ευρώπη, δεν γίναμε ευρωπαίοι και επιμένουμε ελληνικά. Με την κατάληψη «ξεκίνημα», αντί κορυφαίας και καταληκτικής ενέργειας των (εκάστοτε) διαμαρτυρομένων. Με τις καταλήψεις «κονταίνουν» τη σχολική χρονιά οι μαθητές, με την ίδια μέθοδο κλάδοι που «αδικούνται», ομάδες για να εκβιάσουν. Και, βέβαια, εκβίαζε η πανίσχυρη ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ τις κυβερνήσεις για να αποσπάσει προνόμια εργαζομένων και «εργαζομένων» της κι ένιωθαν μικροί θεοί οι μπροστάρηδες. Ύστερα ήρθε η μιζέρια και «αποκαθήλωσε» τους αφέντες απ’ το θρόνο, ξεσκέπασε τα δάνεια για το σινάφι, «πείραξε» τους μισθούς και τα παλικάρια αντέδρασαν. Άγρια, όπως ο…κύων που του τραβάς από μπροστά το πιάτο.

ΚΑΝΕΝΑΝ καταναλωτή και ποτέ τους δεν οι Φωτόπουλοι και τώρα καθαρίζουν για πάρτη του. Με αιχμή τον πένητα. Με κομμένο τον ομφάλιο λώρο που τους συνέδεε με κόμματα διεφθαρμένα και με το μάτι ανήσυχο για τον αδικημένο. Τον ανακάλυψαν (όψιμα) κι άρπαξαν για ασπίδα τον άπορο και ανήμπορο να ανταποκριθεί στο έκτακτο και επαχθές τέλος της ΔΕΗ. Αντί, λοιπόν, να δώσουν τον αγώνα τους για να αλλάξει ο νόμος και να απαλλάξει τους (πραγματικά) άπορους, φόρεσαν την πανοπλία του ήρωα. Αντί να ξεσκεπάσουν διευθυντάδες με ηγεμονικούς μισθούς και να μας εξηγήσουν πώς τρύπωσαν στα γραφεία οι «εργάτες» και οι «εναερίτες, αρπάζουν το…χωνί, ως σύγχρονοι Τσε Γκεβάρα κι άλλοτε ως Ρομπέν των Δασών.

«ΔΕΝ εφαρμόζουμε τον νόμο» (!!!). Καταλαμβάνουν τα γραφεία και μπλοκάρουν τα μηχανογραφικά της είσπραξης. Εδώ, φαντασιώνονται. Αλλού, θα’ χαν συλληφθεί.

ΛΕΦΤΑ (60 ΔΙΣ ΦΟΡΟΚΛΟΠΗΣ) ΥΠΑΡΧΟΥΝ

nikolaidhs

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΔΕΝ είναι έργο των ξένων «κατακτητών» το όργιο φοροδιαφυγής στην Ελλάδα της κομπίνας. Δεν μας τη δίδαξε δάσκαλος αλλοδαπός-είμαστε αυτοδίδακτοι. Από ένστικτο και με κληρονομούμενα γνωρίσματα, ριζωμένα ακόμα απ’ τα χρόνια της τουρκοκρατίας.

Pages