.

Απόψεις

ΤΕΛΕΤΕΣ ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Η εξελικτική πορεία προς την ενηλικίωση χαρακτηρίζεται από τελετές. Η ανθρωπότητα στο σύνολό της υιοθετεί τελετές ενηλικίωσης, οι οποίες αντικατοπτρίζουν την εκάστοτε εποχή, με την κοινωνική, οικονομική, πολιτική κατάσταση της.

Στην αρχαία Σπάρτη υπήρχε η τελετή της κρυπτείας. Η κρυπτεία είναι ένα παιδαγωγικό μέσο και αποτελεί το τελευταίο στάδιο της εκπαίδευσης του νέου στο πλαίσιο της αγωγής του, πριν ενταχθεί στο σώμα των ενηλίκων. Συνίσταται στην επιτυχία του εφήβου να ζήσει για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα μόνος και άοπλος στη φύση και κατά τη διάρκεια της παραμονής αυτής να επιδείξει πιθανότατα έναν κυνηγετικό άθλο. Με αυτόν τον τρόπο η κρυπτεία είναι γνωστή στους συγγραφείς μέχρι τα μέσα του 4ου αιώνα.( μετά εκφυλίστηκε σε κυνήγι κεφαλών).

Αντίστοιχη τελετή για τους Ευρωπαίους Έλληνες εφήβους αποτελεί και η καθιερωμένη τελετή ενηλικίωσης των Πανελληνίων Εξετάσεων που λαμβάνει χώρα κάθε Μάιο με Ιούνιο. Η τελετή αυτή, αντίστοιχη της λακεδαιμόνιας επιζητά από τους εφήβους να επιδείξουν θάρρος, επιμονή, υπομονή, σωματική ρώμη και αντοχή. Αντανακλά την σημασία της επιτυχίας ως προϋπόθεση για την αποδοχή των νέων μελών στην κοινωνική δομή και ξορκίζει το μίασμα της αποτυχίας. Πραγματικά, αναρωτιέται κανείς πόσο έχει εξελιχθεί η ανθρώπινη κοινωνία!

Από τελετή ενηλικίωσης περνά και η Ευρωπαϊκή Ελληνική Δημοκρατία. Η σύγχρονη δυτική κοινωνία καλείται να ωριμάσει ως δημοκρατική μέσω των αγώνων της για καθολική ψήφο, σε αρχικό στάδιο, και σε επόμενα για ισονομία και ισοπολιτεία, σεβασμό στην αξιοπρέπεια και στα ανθρώπινα δικαιώματα. Καλείται στην τελετή αυτή να αντιπαλέψει επιβολές, διαβολές, να αποφύγει και να αντιμετωπίσει στρατοκρατίες, αστυνομοκρατίες, οχλοκρατίες και μιντιοκρατίες.

Ιχνηλατώντας την επικαιρότητα, ενδημείι και η τελετή ενηλικίωσης της Ευρωπαϊκής Ελληνικής Οικονομίας. Η τελετή ξεκινά από την συμμετοχή στην Κοινή Αγορά, συνεχίζεται με την Οικονομική Νομισματική Ένωση (Ευρώ) και τα Αναπτυξιακά Προγράμματα. Φυσικά η αποτυχία ολοκλήρωσης επιφέρει Δ.Ν.Τ., Μηχανισμούς στήριξης και επανίδρυση ή επανεκκίνηση. Η αποτυχία στην τελετή επιφέρει και εδώ την απόρριψη και την διαπόμπευση.

Οι τελετές ενηλικίωσης εντοπίζονται και αλλού όπως στην αθλητική Ευρωπαϊκή Ελλάδα με τη διεξαγωγή Ολυμπιακών αγώνων, την διοργάνωση και κατάκτηση Ευρωπαϊκών και Παγκόσμιων πρωταθλημάτων άλλα το κόστος των τελετών οδηγεί στον παλιμπαιδισμό αντί στην ωριμότητα.

Συμπερασματικά, οι τελετές ενηλικίωσης αποτελούν δημιούργημα των προηγούμενων γενεών ή των (ισχυρών) κηδεμόνων προς γαλούχιση και συμμόρφωση των επερχόμενων. Σκοπός τους είναι :

  • Ο καθορισμός και ο σεβασμός της κοινωνικής οργάνωσης.

  • Η προώθηση του κυρίαρχου προτύπου σκέψης.

  • Η επαναληπτικότητα.

  • Η ομοιομορφία.

  • Η διαδοχικότητα.

    Εάν θα επιτύχουν οι τελετές αυτές τους σκοπούς τους εναπόκειται στις νέες γενιές. Όσο καλά και αν είναι δομημένες δεν πρέπει να διαφεύγει ότι υπάρχουν και οι αιφνίδιες βιολογικές αλλαγές-μεταλλάξεις.

    Αναστάσιος Λ. Βάσιος

ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΜΕΡΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΟΥΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ

Η φετινή Πρωτομαγιά βρίσκει τους εργαζομένους της χώρας  μπροστά σε νέα προβλήματα. Οι  εργαζόμενοι στο Δηµόσιο,  βλέπουν  τις  εργασιακές  τους  σχέσεις  να  ανατρέπονται  για  άλλη  μια  φορά  με  την  εφαρμογή  του  ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ,  οι  αποδοχές  τους να μειώνονται δραματικά, την κοινωνική ασφάλιση να μπαίνει στην κλίνη του Προκρούστη, ενώ τα ασφαλιστικά τους δικαιώματα να καρατομούνται.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ(ΟΙ) ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Με τον όρο ταυτότητα εννοούμε «ένα σύνολο αναφοράς συγκείμενο από

ανθρώπους, συνοδευόμενο από την “κεντρική ιδέα” του [...], το ειδοποιό

πρόκριμα δηλαδή, βάσει του οποίου το σύνολο αυτό καταρτίζεται είτε τα

στοιχεία του “αναγνωρίζονται” ως μέλη του και ιεραρχούνται»

Οι ταυτότητες επομένως ανάγονται σε οργανωμένες ή άτυπες ομάδες ατόμων,

οι οποίες συγκροτούνται με βάση τα κατηγορήματα που τα ίδια τα άτομα

θέτουν στον εαυτό τους (αυτοπροσδιορισμός) ή που τους αναγνωρίζονται από

τους άλλους (ετεροπροσδιορισμός).

Τα κύρια χαρακτηριστικά που αποτελούν την ταυτότητα των πολιτικών

κατά προσωπική εκτίμηση, θα περιγραφούν παρακάτω.

Μια αρχική προσέγγιση με βάση το περιεχόμενο των τοποθετήσεών του

θα τους κατηγοριοποιούσε ως εξής:

Α. Σε αυτούς που προσδιορίζονται χρησιμοποιώντας τους εκ του

αντιθέτου ορισμούς πχ δεν είμαι υπέρ του Μνημονίου, δεν είμαι υπέρ της

κατάργησης του ασύλου, όχι στις αυξήσεις κτλ,αλλά ταυτόχρονα δεν

ξεκαθαρίζουν και τι υποστηρίζουν. Αυτό το είδος, συνήθως με το που

κατακτά την εξουσία αλλάζει και στάση χρησιμοποιώντας σοφίσματα όπως

πχ“ δεν υποστηρίξαμε ότι δεν είμαστε υπέρ του μνημονίου με αυτήν του τη

μορφή”. Είναι ο κακώς ονομαζόμενος ρεαλιστής πολιτικός του σλόγκαν “Η

πολιτική είναι η τέχνη του Εφικτού”.

Β. Τους πιστούς του Ρεβανσισμού (ελληνιστί βεντετισμός από τον

ιταλικό όρο vendetta = εκδίκηση και όχι vedetta = σταρ, σταρλετ αν και θα

τους ταίριαζε κι αυτός ο όρος) ανάμεσα στις πολιτικές και κοινωνικές

ομάδες. Οι συγκεκριμένοι στοχεύουν στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μιας

ομάδος και την στοχοποιούν ως υπεύθυνη όλων των δεινών, ως την

προσωποποίηση του κακού. Υποστηρίζουν ότι εκριζώνοντάς τους από τον

κοινωνικό ιστό θα λυθούν όλα τα προβλήματα (τι απλά που είναι τα πράματα

τελικά).

Γ. Όσους χαράζουν και υλοποιούν πολιτικές βασιζόμενοι σε

κατηγοριοποιήσεις αβάσιμες και απλουστευτικές του τύπου μαζί μας ή

εναντίον μας, ως άλλοι πλανητάρχες jr.

Δ. Ακόμη, υπάρχει και η καταφατική κατηγορία αυτών που λένε Ναι σε

όλα, και υποστηρίζουν ότι όλοι μπορούν να ικανοποιηθούν κεφαλαιούχοι και

εργάτες, αστοί και αγρότες κτλ. Θυμίζουν αυτό που περιγράφεται σε

εγχειρίδια (εξελικτικής) ψυχολογίας ως σύνδρομο του κοινωνικού παιδιού, το

οποίο προκειμένου να διατηρήσει τη δημοτικότητα του ικανοποιεί τα

αιτήματα-φιλοδοξίες όλων των φίλων και συμμαθητών του με αποτέλεσμα να

μην αναπτύσσει τον δικό του χαρακτήρα.

Ε. Τέλος υπάρχει και η μειοψηφία-μειονότητα όσων εμπλέκονται με την

πολιτική ελπίζοντας ότι θα αλλάξουν τον κόσμο. Δυστυχώς το σινάφι τους

αντιμετωπίζει με ταμπέλες του τύπου γραφικούς, εκτός πραγματικότητας και

οι πολίτες με καχυποψία. Μου φέρνει την αέναη διαμάχη για το αν αλλάζει η

κοινωνία την παιδεία ή η παιδεία την κοινωνία.

Φυσικά η φυλή των πολιτικών έχει και το δικό της κώδικα

επικοινωνίας. Γλώσσα με λόγο αόριστο, καταγγελτικό, ξύλινο και

τεχνοκρατικό με αποτέλεσμα όλα να λέγονται από όλους και να μην

υπάρχουν διαφοροποιήσεις.

Ο λόγος τους ομοιάζει με αυτών των μάνατζερ μεγάλων επιχειρήσεων.

Οι πολιτικοί όπως και οι σύγχρονοι μάνατζερ επιλέγουν να χρησιμοποιήσουν

το αποκαλούμενο ως Πολιτικά Ορθό (political correct), αύξηση εργασίας,

απασχόλησης, αντί του δουλειά ( παραπέμπει στη δουλεία), αύξηση της

παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας αντί του κέρδους και της

οικονομικής κυριαρχίας, συμφωνίες για στόχους αντί επιβολή μονόδρομων,

δίκτυο αντί κλίκα και καθορίζω τον τύπο του ψηφοφόρου αντί τον

χειραγωγώ. Σίγουρα οι κοινές σπουδές του στα ίδια πρωτοκλασσάτα

πανεπιστήμια του εξωτερικού διαδραματίζουν κάποιο ρόλο, δεν νομίζετε!

Όταν ο λόγος τους δεν είναι σε ύφος επιχειρησιακού στελέχους γίνεται

πομπώδης στρατιωτικός. Χρησιμοποιούν εκφράσεις με συναισθηματική και

κραταιή απόχρωση όπως στρατηγική νίκης, στρατηγοί, λοχαγοί, στρατοί

ψηφοφόρων, θρίαμβοι,ήττες, πανωλεθρία, επινίκια, συγκρούσεις,

κλεφτοπόλεμος δηλώσεων, αντάρτικο, αντάρτες, παράσημα και γαλόνια.

Πέρα από το ύφος και το ήθος του γλωσσικού τους κώδικά αξίζει να

δοθεί βαρύτητα και στην επιμονή από πλευράς πολιτικών στη χρήση λέξεων

συνθετές του δια /

δια-φάνεια, δια-πλοκή, δια-δικασία, δια-κομματική, δια-φωνία, δια-φορά, δια-

φοροποίηση, δια-χείριση, δια-κυβέρνηση, δια - συνδέσεις και με

λέξεις σύνθετες του συν +

συμμετοχή,συμφωνία,συνεννόηση,σύμπνοια,συντροφικότητα,συγκατάβαση,συ

γκυβέρνηση,συνέλευση, συνδυασμούς(όχι κομματικούς αλλά κοινωνικούς).

Εν κατακλείδι εφαρμόζουν τη ρήση του Γκέμπελς “Δεν μιλάμε για να

πούμε κάτι αλλά για να να πετύχουμε ένα αποτέλεσμα”(η χρήση της

παραπάνω φράσης ουδένα θαυμασμό κρύβει για τον άνθρωπο που τη

διετύπωσε).

Απέναντι σε αυτή την ταυτότητα των πολιτικών αναπτύσσεται πολιτική

ταυτότητα των μελών της ελληνικής κοινωνίας. Επί της παρούσης, στη φυλή

των πολιτικών, φαίνεται βωβός παρατηρητής ο πολίτης και η κοινωνία των

πολιτών. Η εκκωφαντική αυτή σιωπή δεν είναι αδιαφορία αλλά ο προθάλαμος

μιας αντίδρασης που θα έρθει αφού αποφασίσουμε την μορφή του

πολιτεύματος που θέλουμε. Τι μοντέλο θέλουμε; Άμεση ή έμμεση

(αντιπροσωπευτική) Δημοκρατία, Κομματοκρατία ή Δημοκρατία.

Περιφερειακή και Αποκεντρωμένη ή Συγκεντρωτική, Ελεύθερη (αγορά) ή

Δίκαιη (κοινωνία) (γιατί όχι και τα δύο), με εμάς, από εμάς, για εμάς ή χωρίς.

Πολλοί συμπολίτες, συνομήλικοι (30άρηδες και 20αρηδες),

παρατηρώντας όλη αυτήν την πολιτική κρίση-κατάσταση, διότι είναι φύση

τέτοια και όχι οικονομική, ψάχνουν το δρόμο της διαφυγής και διάσωσης

προς την Εσπερία και την Άπω Ανατολή.

Μια παρατήρηση:

Η κατάσταση πως θα βελτιωθεί εφόσον όσοι σκέφτονται, ονειρεύονται και

λειτουργούν με άλλον τρόπο είναι εκτός; Πως θα αλλάξει η πορεία όταν οι

πιο ικανοί και τα πιο καλά μυαλά, όπως πανθομολογείται, ξενιτεύονται;

Αναστάσιος Λ. Βάσιος

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΠΡΟΤΥΠΑ

Από την πρώτη στιγμή που τα μάτια μας αντικρίζουν τον κόσμο και αρχίζουμε να τον εξερευνούμε και να τον καταλαβαίνουμε προσπαθούμε να βρούμε το δρόμο μας. Στην προσπάθειά μας αυτή χρησιμοποιούμε ανθρώπους ως παραδείγματα, ως φάρους ή πιο απλά πρότυπα.

Στη νηπιακή μας ηλικία τα πρότυπα είναι οι γονείς μας, οι οποίοι φροντίζουν να ικανοποιούν κάθε μας ανάγκη βιολογικής και

συναισθηματικής φύσεως και γίνονται αποδέκτες της εξάρτησης και του θαυμασμού, όπως κάθε πρότυπο.

Η πρωτοκαθεδρία των γονέων εξακολουθεί να υφίσταται ως και τα πρώτα παιδικά - σχολικά χρόνια όπου σιγά σιγά αντικαθιστώνται από τα μεγαλύτερα αδέλφια και τους δασκάλους σε πρώτη φάση.

Στη συνέχεια τον πρώτο λόγο έχουν οι παιδικοί φίλοι με την

κοινωνική τους αναγνωρισιμότητα, τη σωματική τους υπεροχή, το

θάρρος και την αποκοτιά τους που παρακινούν σε παράτολμες και

επιδεικτικές συμπεριφορές.

Παράλληλα εμφανίζονται και οι πρώτοι ήρωες-πρότυπα που ξεπηδούν από τον κόσμο της τηλεόρασης και των βιβλίων και είναι άλλοτε χάρτινοι άλλοτε ψηφιακοί, άλλοτε μάγοι και άλλοτε επιστήμονες και ντετέκτιβ, άλλοτε γενναίοι και άλλοτε δειλοί, άλλοτε έξυπνοι και άλλοτε αφελείς, άλλοτε μεγιστάνες και άλλοτε πλάνητες και ανέστιοι.

Πολλοί οι χαρακτήρες και πολλοί οι ρόλοι που προκαλούν την υποκριτική δεινότητα .

Μπαίνοντας στην εφηβική ηλικία τα πρότυπα που προβάλλονται από τα ΜΜΕ κυριαρχούν. Τηλεαστέρες με μουσικοχορευτικές ικανότητες, με πολυτελείς άμαξες και περίλαμπρα κουστούμια, λουσμένοι απο φως των προβολέων. Φυσικά υπάρχουν κι αυτοί που αναζητούν τα πρότυπα τους στους πιο περιθωριακούς τύπους με τα μαύρα τριμμένα ρούχα, με το ρίμελ και μεϊκ άπ. Να προστεθούν και οι επαναστάτες με ή χωρίς αιτία που κοσμούν τα εφηβικά δωμάτια σε πόστερ και αφίσες κατασκευασμένες από πολυεθνικές που κατέχουν τα πνευματικά δικαιώματα εκμετάλλευσης.

Τα νεανικά πρότυπα εξακολουθούν να έχουν τη δική τους λάμψη

αλλά πλέον είναι επώνυμα. Επιχειρηματίες, καλλιτέχνες, ποδοσφαιριστές και πολιτικοί από τις λίστες με τους πλουσιότερους, ομορφότερους, γοητευτικότερους, πιο αναγνωρίσιμους γνωστών περιοδικών και εκπομπών.

Στη μέση ηλικία, σωστό πρότυπο παραμένει αυτό με την μεγάλη οικονομική επιφάνεια και επιρροή. Αν και αρχίζει στις μέρες μας να προβάλλεται σταδιακά το πρότυπο του καταξιωμένου ανθρώπου,πάντα με οικονομικό-μηντιακούς όρους,το οποίο είναι κατά κύριο λόγο θηλυκού γένους,με κανόνα ζωής τις οικολογικές, περιβαλλοντικές, ουμανιστικές, κοινωνικές και τηλεμαραθώνιες δράσεις που τις καλύπτουν κάμερες και δημοσιογράφοι.

Στο πέρασμα του χρόνου πραγματοποιείται στροφή σε μεταφυσικά πρότυπα, μπροστά και στο φόβο του αγνώστου (Άδης= Α+οίδα). Ακόμη κι εδώ ακολουθούνται πρότυπα περίλαμπρα μηντιακά με “φωτισμένους” ανατολίτες, που η φιλοσοφία τους σου δίνει έως και οκτώ ατραπούς σωτηρίας και γαλήνης και τέσσερις αλήθειες, έτσι για επιλογή, γιατί πλέον ο καθένας έχει τη δική του.

Κάπου εδώ σταματά η, κατά προσωπική εκτίμηση, προ - τυπική αναδρομή. Και όσο κι αν με προκαλεί ο στιχουργός TXQ, ως άλλος τυφλός παππούς ραψωδός, με τη ρίμα “Δεν είμαι ο Έλληνας που έχεις συνηθίσει, έχω ένα πρόβλημα για κάθε σου λύση” θα προσπαθήσω να προ -το- τυπήσω. Αντιπροτείνεται ως πρότυπο ο πλησίον μας, ο γείτονας, ο συμμαθητής, ο συμπολίτης ή συνάδελφος που εργάζεται για την προσωπική του ακεραιότητα και εντιμότητα παρά τις μικρές του υλικές απολαβές, που εξακολουθεί να αναγνωρίζει την ανθρωπιά και την καλοσύνη, που σέβεται την διαφορετικότητα και την ισονομία, που κάνει τη δουλειά του με μεράκι και αγάπη και βρίσκει την ανταμοιβή του εκτός

του τραπεζικούτου λογαριασμού και νεοπλουτισμού.

Πρότυπο είναι καθένας από μας που στα προβλήματα βλέπει περιπέτειες και λύσεις, που σε αφοπλίζει με την καθαρότητα της σκέψης του και σου ανοίγει ορίζοντες με τη στάση ζωής του.

Προϋποθέσεις (σε τεχνο-λογική διάλεκτο):

• αισθήσεις σε εγρήγορση,

• επεξεργαστή αναβαθμισμένο,

• κάρτα γραφικών υψηλής ανάλυσης (για να μην ξεφεύγουν τα ψεγάδια

άλλωστε κατά την παροιμία “Ο έξω από εδώ είναι στις λεπτομέρειες”,

• anti-malware, spyware και antivirus ενημερωμένο και

• αίτημα φιλίας και Like it σε αυτό που μας εμπνέει.

Αναστάσιος Λ. Βάσιος

 

Γλωσσάρι

επεξεργαστής : Εκτελεί ένα μεγάλο μέρος από τη δουλεία του υπολογιστ.

Δεδομένα φτάνουν και φεύγουν από τον επεξεργαστή συνεχώς. Δέχεται εντολές

επεξεργασίας δεδομένων,που πρέπει να εκτελέσει.

malware, spyware : κακόβουλο λογισμικό που εγκαθίσταται στον υπολογιστή χωρίς

τη συγκατάθεσή του χρήστη και αποσκοπεί στην προώθηση διαφημίσεων, τη

συλλογή προσωπικών δεδομένων ή ακόμα και την αλλαγή ρυθμίσεων σε ορισμένες

εφαρμογές.

antivirus : λογισμικό,το οποίο ανιχνεύει τα αρχεία ή τη μνήμη του υπολογιστή για

αρχεία που μπορούν να αρχίσουν μια μόλυνση.

Like it : έκφραση επιδοκιμασίας στις εφαρμογές κοινωνικής δικτύωσης.

Pages